davalarımızdı bize öğreten

Hayat performansı ve yorumu benimkine çok benzeyen biriydin sen.En güzel olan her şeyin en güzel taşınabildiği de bir model.İçinden çıkarmadıklarınıda yayabilseydin hayata,belki en örnek insanda olacaktın.Olgunluğun zorunluydu bazen.Bu olgunluk yaşayamadıklarından kalmıştı sende.Yaşam pratiğine kırgınlıklarını,çocuksu yanlarını,kızgınlıklarını ve güzelliğini eklediğimde o kadar dolduruyordun ki benim ruhumu.En güzel sen gülerdin bence..Gülmelerinde bulduklarımı hayatında yaşadıklarınla bağlardım bazende,acıtıcı olurdu ama kapılırdım genede.Sen yürürdün,seyretmekten doyamayıp arkandan yürümek gelirdi bana.En asparagas şeyleri,daraldığım zamanlarda öyle gerçek anlatırdın ki,başkaları duysa manşet olurdu inandırıcılığı.Susup konuşamadığın zamanların anlamını bilirdim. Söylemediklerin,söyleyemediklerin,söylemeyeceklerin. Arınmışlığınla kaldığımız bize ait zamanlarda ben ölsem gam yemem moduna girebilecek kadar kopsamda hayattan;bir yandanda yedek ömür olsada kullansam derdim.Belki bana öyle geldi ama yaşamının bazı yönlerinde işgaller gördüm hep ben.Yarıp çıkamadığın kuşatmaların vardı.Çoğu saldırılara verdiğin o sessiz tebessümlerde olurdu bazen.Seni taşıyabilmek bir kadın için ne kadar zorsa benim için o kadar elzemdi. Başkaları çengel atardı hep,atılmayacak gibide değildin.Görülmesi pek mümkün olmayan erkekler sınıfında olduğundan,herkes kendi sınıfını atlayıp unutup yaklaşmaya çalışırdı sana.Uzaktanda bir o kadar çekiciydin.Her özelliğini bilirdin de bunları bildiğini çaktırmayacak kadarda pervasız bir beğenmişlik içindeydin.Aldığın haz önce ruhuna ordan yüzüne yansırdı.Bir o kadar daha güzelleşirdin.Bulabileceğim herşeyi aramadıklarımlada sunacak kadar açmıştın kendini bana.Çok kasılırdım ben bu yüzden kendimle.Seninle yürürken başka bakışlar bu yüzden pek etkilemezdi beni ve dahada havalandırırdı bunlar.Allaha şükretmek seni incelediğimde şart olurdu.Yada yaratıcılığını sana çok sunmuştu da örnek diye yollamıştı.Sürekli tetikleyen bir yönün vardı beni.ben senle çok özelliğimi unuttum.Kin tutamadım sana hiç,kızamadım,sana tavırlar alıp arkasında duramadım,6 yılda azalan değil yeniliklerle artan heyecanlar besledim sana.Kapıyı her akşam açıp muziplik yapmayı öğretende sendin.Soktuğum lafları üstüne alınmayıp beni gıcık edende.Sallamadığın zamanlar oldu beni çok bozulsamda gücüne hayran oldum.Çocuk gibi olurdun bazen ,haksızlılk mı yaptım diye sorgulardım kendimi.Aydınlıktın sen.Bazen karanlıktan kendin çıkacak kadarda cesur.Sabırlıydın ki,ben taş olsam çatlardım.Ama çok güzeldin.Bir daha rastlanmayacak kadar güzel.Güzelliğin bitmeyecek kadar rezerve edilmişti.Seçilmiş bir insandın.Seçimlerini kendin yapabilseydin eğer belki tanrıda çok mutlu olacaktı. Bugün yoksun.Artık yok.Ben çirkinliklere düşsemde ,sahip çıkacağından emin olduğum özelliğinle avunacağım.Merak edeceğim şeyler olacak sana ait,hallettiğinden emin olacağım. Asla kaybolmayacağımı bildiğim sencil değerlerde durduğumu bilerek,ama çok acıtarak içimi seni kendime anlatmaya devam edeceğim.Meselem;sana ait ne varsa sen onlarla bütünsün.Parçalanma.Kendinden hiç soğuma.Yürü meselem hayata yürü.Koşacak kadar harcıyacak cahil enerjimiz yok.Adımlarını kendine at.Bırakma.Birlikte tuttuğumuz iplerin ucunu elinden bırakma.Çektikçe uzat hayatını.Hani o gözü olanlara söyle:bensiz ortamlarda olmaya çalışanlara söyle,onların hava attığı yerde benim hala rüzgarım eser.Söyleki hayat sarsılsın.Kim ne olduğunu anlasın.Kim sen olduğunu anlasın.Meselem yarım kalmasın...