davalarımızdı bize öğreten

   Her sabah,her akşam ve hergün hep aynı.

   Kimsenin tanıyıpta selam vermediği sokaklarda dolaşmanın sıkıntısını bugünde duyacağım bilirim.Telaşla çıkmış olmam bile aslında birşeyleri örtme çabasıdır kimse anlamaz.Bir tarafımda yarım bıraktığım ne varsa onlar, diğer tarafımda yarımları tamamlayamayacak olmanın bir garip rahatsızlığı.

   Son zamanlarda aklıma takılıp duran bir çift terlikle dertte başım.Kapı ağzına koyup bıraktığım sahipsiz terliklerin.Giydiğini bile bile, çok acısın diye içim gözümün önünden gitmez ne zamandır.Kapıyı kendin açarsın,bakarsın orda seni beklerler ve giyersin..Yanlızlığı hatırlatır onlarda, belki bu yüzden takıldılar aklıma..Sahipsizdiler bence sen giysende..Yanlızdılar çünkü giyeni beklediler gün boyu.

   Birazdan çıkacağım ya selamsız sokaklara.İşte o zaman tüküre tüküre yürümek gerektiğini de bilirim.Yarım yamalak bir insan olarak,hayatı anlamaya çalışarak geçirdiğim tüm yılların para etmezliğini tükürmek isterim.Oysa kaç kişi tükürürde gitmez bu saçma sıkıntılar..Bazende kızamıyorum aslında.Çünkü birazı yaşanmamış çocukluğum.Hani taranmamış saçlarım,el değmemiş,okşanmamış başım.Yada ayaklarımın üşümesi ve çorap giydirmeyi akıl edemeyenlerin bugün verdiği sıcak acı.Yani kabahat bugüne vuranda değil,birazı benim yaşamamamışlığım,kalanıda alışmışlığım.Kendime güvenemeyişimde var işin içinde.

   Terliklerini düşündüğümde işte o taranmamış saçlarım geliyor aklıma.Kapı ağzında bekleyen giyilmemiş terliklerin gibi beklemişim taransın diye saçlarımı.Bugün kızsam anneme ne çare..Alt tarafı saç işte.Yolunsada,taransada alt tarafı saç işte..Ama ihanet işte sonuçta.Geçmisin bugüne gelmesi ihanet.

   Birgün patlayacağımı sanarak beklemekte salakça.Patlasam da kendime zararım.Önümde mutluluk yürüyor terlikli haliyle de,bir garip yetişememek korkusu.Korkumla yüzleşmek güven ister ,ama saçlarım çok dağınık çocukluğumdan beri.

   Birazdan çıkarım dışarı.Kimse nasılsın demez.Zaten telaşla çıkacağım kimse farketmez.Sayki,kaçan bir kedi,ipi kopuk bir uçurtma,surata çarpan bir toz kadar hafif.Ama bir ufak tıkırtı takip eder belki.Bir terlik ne kadar ses çıkarırsa o kadar da sessiz.Ve yağan yağmurun ıslaklığı,üşümüş insan yüzleri,bakımlı kadınlar,açlık çekmiş çocukluğum..

   Çilemi dolduruyorum.

   Galiba kırk yıl hatırı varmış acının.

   Ve ne kadar sahipsizse kahverengi terliklerin,o kadar sahipsizdi saçlarım..