davalarımızdı bize öğreten

Oğlum askere gidiyor.Gereksiz bulduğum uzun bir süre olmayacak aramızda.Herkesin yasalar çerçevesinde yapmakla yükümlü olduğu bu görevi ben annelik duygularıyla değil,insani düşüncelerimle çok uzun buluyorum.Bir süreden beri ortada bir askerlik muhabbeti dönüyor.Herkes kendi askerliğinden örnekler vererek olayı abartıp büyütüyor. Ağaca selam verildiğinden,yerden izmarit toplatıldığından,mercimek yemenin sakıncalarından oluşan askerlik anıları içinde bir sürü gereksiz ve basit taraflarını anlatarak gitme psikolojisinde kendi yolunu çizmeye çalışan,belledikleriyle anlatılanları çakıştıramayıp,sorularına cevap arayan olan oğlumu dahada bunaltıyor.Yada herkes en kolay nasıl yapılır onun tüyolarını veriyor..Komutanı kafaladınmı tamam..Masa başına geçtinmi yırttın...Hele posta olursan yaşadın.Yani herkesin giderken kabartılmış milli duygularla uğurlandığı,"en büyük asker bizim asker" naralarıyla havalara atıldığı,anaların gözyaşı döktüğü bu askerlik herkesin ağzında aynı dialoglarda dolaşıyor..Hep iyi yere düşmek,kolayından bitirip gelmek..hafifiyle yapabilmek ve görevi en büyük olarak gidildiğinden ,yapıp geri dönmek.Ben bu kaygıları taşımadım hiç.Bir asker anası olmanın o ruhani yanınıda taşımıyorum.Oğlumun askere gidiyor olması beni geçici süre için milliyetçi falanda yapmıyor.Vatanın sadece askere giderken içte hissedilebilecek kadar küçük kutsallık taşıdığınıda düşünmüyorum.Zor yerlerde,dağda tatbikatta,yada yolsuz yollarda ,üşüyerek yada kavrularak yapılan askerliklerin methe layık olduğunu düşünüyorum.Bundan haklı gurur duyulabileceğini.Ailece iyi yer kebap askerlik kaygısıda taşımadık.Zaten vatanın lüksünü değil,varoşunu dağını bayırını üstün tuttuğumuzdan gidilen yere de üzülmedik.