davalarımızdı bize öğreten

  Küçükken ne zaman sokağa çıkmak istesem engellerdi anneannem.Aman derdi ya çingeneler seni kaçırırsa..Alimallah kırıverirler kolunu bacağını dilendirirler..Tekrar bir hamle yaptığımda, kalaycıyı görüyon mu??Onun sırtındaki çuvalda kaçırdığı çocuklar var..Otur camdan bak..
  Sonra kırklı yaşlara geldiğimde çingenelerin alasıyla karşılaşıp çingeneliğin ne olduğunu gördüm.Beni kaçıran bir çingeneye rastlamayıp,kalaycı çuvalında yer tutmasamda düşkün karakterli bir çingenenin erkeğimi elimden aldığına şahit oldum..
  Küçükken ne zaman televizyonda erkek-kadın yanyana olsa anneannem hemen geçer televizyonun önüne bakma allah baba kör eder gözlerini,içinede ateş doldurur derdi..İlla bakmak istesem kapatır televizyonu,haram haram derdi..Ama o zamanlar Erbakan ve Demirel çıktığındada çaydanlığı yanına alır,demlediği çaydan arka arkaya koyar,bağdaş kurup oturduğu televizyonun önünde kendinden geçerdi..Bu yüzden Demirel ve Erbakan'dan içim çıkmıştır..Hiç resim koyamazdık evimize.Onlarında günah olduğunu bilir puta tapmanında ne olduğunu anlayamadan put gibi boş duvarlara bakardık.
  Sonra kırklı yaşlara geldiğimde resim ve televizyonların çokta korkulacak şeyler olmadığını anladım.Putlaşmış ve önünde eğilmiş insanlara millet muamelesi çeken siyasetçileri,kıçını başını açan kadınların sanat anlayışı içinde çatır çatır soyunmasını,yolsuzluk yapanların ellerinin çolak olmadığını,harama göz dikenlerin gözlerininde Allah baba tarafından oyulmadığını anladık.Hatta Allah o kadar evrim geçirmiştiki,bir zamanlar kendine küfür edenlerin dilini kızgın demirle dağlama cezası verirken,şimdi kendi adını her alanda sapıkça kullananlara bile birşey yapamaz hale gelmişti..
  Hep cinli perili hikayeler anlatılırdı yaramazlık yapınca bize..Hatta bir peri varmış ve yemek yumurta yemeyen küçük kızları yeraltındaki evine götürür birdahada getirmezmiş.Sonradan anladık ki insanların birbirini çarpması cinleri gölgede bırakmış.Aslında bütün cinlik kişilerdeymiş..Yumurta hala yemem..
  Nerden geldiyse aklıma geçen gece..
  Saat 3..Sabah ta değil gecede değil..Medusa nın gözleri geliyor gözümün önüne..Bir yandan anneannemin kafamdan aşağı döktürdüğü kurşunlar.Çok korkardım kurşun dökme işinden.Ve anneannem anlatırdı.Onun bir kardeşi varmış.3 yaşında bebecik.Nazar değmiş yavruya hemen kurşun dökelim demişler.Kurşunu döken çingeneymiş.Yanlışlıkla su yerine çocuğun sırtına dökmüş kurşunu.Yavrucuk bir haftada sizlere ömür..İşte derdi düzgün durmazsan sırtına dökülür..Korkardım..
  İşte saatin 3 olupta gece ve sabahada uymadığı o saatte anneannem,korkunç korkutma tarzı ve nedendir medusanın gözleri..Gitmiyor gözümün önünden.Çatal çatal saçları ve anneannemin elinde şakırdayan tespih sesi..Suratıma okuyup üflediği dualar..
Bide Azrail gelirmiş.Çocuklar çok korkunca..
Elinde dikenli bir tel olurmuş.Sokarmış onu boğazına çocukların.Bir daha anneanneni üzersen böyle olur dermiş..
Bide çingeneler çok pis olurmuş.Hep kirli ve bitli olurmuş kafaları.Kıçlarını yıkamadıklarından hep bok kokarlarmış.Bu yüzden kaynak sularla yıkanıp az keselenmemişimdir anneannem tarafından.
Şimdi kırklı yaşlarımda gecenin yada zamanın 3 sularında aklıma getirdiğim bu korkularla,aslında neyin beni korkuttuğunu düşünüyorum.
Azrail mi??Olamaz tanıştık azbuçuk önceden.Elinde dikenli tel yoktu..
Kurşun dökmek mi..Değil kurşun atmanın her çeşidini gördük .
İnsanların işkencelerini gördük.İşkenceden sonra delirenlerin cinler tarafından korkutulmadığını gördük..Sokağa çıkıp kaçırılmak mı..
Oda değil.Sokakta zaten aklını kaçırmış bir millet var artık kimse kimseyi kaçırıp dilendirmiyor.Dilenen insanlar ve onlara birkaç kuruş atan siyasetçilere kaldı bu işler.
Televizyona bakmak mı..Hiç değil.
Hergün birbirine top atar gibi çamur atan liderlerimizden korkmuyorum.Ama onların getireceği düzenden korkuyorum.Giderek kaybolan insanların bir daha bulunamayacağından korkuyorum.
Ama en çok o çingeneden korkuyorum.Birdenbire ortaya çıkıp ,boklu haliyle yüreğime al atan o imansız çingeneden korkuyorum.
Ve gecenin bir zamanında,yada sabaha ait bir zamanda ..
Bana medusanın gözleriyle bakan,beni yüreğime soktuğu dikenli tellerle hırpalayan o çingeneyi unutamıyorum..
Uyumuşum sonra..Rüyamda gördüm medusayı..
Ben dedi en iyi büyücüyüm..
Benim yaşadığım saatlerde ve zamanlarda dünya bana mecburdu..
Şimdi sadece gözlerim kaldı.Ve kork çingenelerden..Onları büyüde tutmaz dua da etkilemez..
Sakın kirli gezme.Çingeneler çarpar seni..
Sakın onlara el verme kolunu bacağını kırarlar..
Sakın arkalarından laf etme..Kulak cinleri var onların her dediğini duyarlar....
     ..........
Uyandım sabah..
Korkudan dolama çıkmış parmağımda..
Çok acıyor.
Hem yüreğim sıkışmış acıyor..
Hem parmağım şişmiş acıyor...

    İnsan nedir..

     İnsan olmak acının yorgunluğunu tek başına taşımaktır. Sevgiyi sunabilmek, koşullar değişsede sevgili kalabilmek, sevgiliye duyduğun sevgiyi içinde barındırabilmektir. Sadık bir acıyı da yaren belleyebilmektir. Sadakatin sevgiye dayanmasıdır. Yaşamayı ve ölmeyi kabul edebilmek, ölürken ölüme sadık, yaşarken sevgiye dolu kalabilmektir insan olmak. Cezaları beklemeyi, hırsı ve kızgınlığı kül yağdırarak söndürmektir. Ve yanlızlıktır insan olmak. Kabul ediştir.

   Bir bar şarkıcısıydı bu yazıya başlatan beni.Herkesin görmekten çok hoşlandığı,merakla incelediği vücütlarıyla milleti eğlendirmeye çalışan,ağırmeşrep,hafif kadın,davudi ses,kıvrak dans ve açık saçık seyirciye söylenen sözleriyle her akşam sahne alan bir bar şarkıcısı.DİVA ABACI..Adı bu.
  Saçına taktığı postiş,vücuduna yapışan leopar desenli elbise ,kocaman göbek,kalın ve kıllı kollar,küçücük kalça.Bildiğin erkek vucudu.Kadına benzemenin yandan çarpılmışı.Yada halk dilindeki isimleriyle ibne.Sonradan öğrendim aslında bir çocuğu varmış aile babası yani..Taklit ettiği kadın kılığıyla erkeklerin iç dünyasını gıcıklayarak,onları seyredip te kocalarına daha bir sıkı sarılan kadınların küçük zekalarını kullanarak parasını kazanırmış.Kuş bakışı ibne yani,yakın mesafe insan..
.................................
Hüseyin Üzmez'i seyrettim sonra.Küçük kıza kaldıramadığı kuşuyla yeltenmesini savunmasını,Şeriata dayadığı kurallarıyla dört şahit istemesini.(Grup mu yapılacak yani).Bu adamın yazar kimliğinin nerde durduğunu,kendinden elli yaş küçük karısının,libido yangınını dört şahitlemi,yoksa mastürbasyonu caiz kılıptamı söndürdüğünüde düşündüm.Sonra verdim kararımı.Kuş bakışı insan yani.yakın mesafe sapık.
........................................
Aysel vardı bir tane.Orta yaşlı bir kadın.Deli,cadı,salak,korkusuz,inatçı bir faniydi.Dikine gitti hayatın.Gittiği zamanda tepetaklak olacağını bilerek gitti.Kaybettiklerine birde tükürük atarak yürüdü durdu.Kimine göre orospuydu,bazılarına göre tekin değildi herşey beklenirdi ondan.Hırsız diyende olurdu,asalak diyende..Dün gördüm karşıdan.Nasılsın dedim yakından.Anlamadığım birşeyler söyledi.Kuş gibi kanatlarım vardı dedi.Tüylerim döküldü,kanadım dallara takıldı.Bir fundalığın içinde buldum kendimi.Tırnaklarımıda çektim artık içeri.Kedilik zamanlarımda bitti...Avare falanda değilim,bilgelikte tasladım sökmedi..Ağladı sonra biraz.Ben gene anlamadım.Ne diyorsun be aysel dedim..Göz ,gez,arpacık dedi..Yürüdü gitti.
Kuşbakışı görünene kadar baktım arkasından.
Ne yakından görünen gerçekti ne uzaktan bakılan.

  Günlerdir yağmur var Bursa'da..Sokakları sel aldı.
  Televizyonda gazetede düello kahramanları.
  Kapalıçarşıda gün boyu ilahi yayınlıyor belediyemiz.Ramazan hürmetine  mekke görünümlü Bursa..
 Jeeplerde nakşiler,kadiriler,fetocular..Kadınlar ayaklı kuyumcu.Hepsi zengin haspaların..
 Aşevlerinde tanıdık simalar.Tencerelerde pekin ördeği olacak değilya,kuru fasulye pilav..Vitrinler bir bayramlık kaktırmaca..Etin kilosu ondokuz  lira olmuş..Nasılsa kurban bayramı yakın ..
 Uzun zamandır farkındayım herşeyin.Ülkemin ve çevremin.
 Değişen çehrelerin,silinen değerlerin.Açık gezmenin sıkıysa yap cinsinden olduğu bir şehirde yaşadığımın..Sokakta ramazanda birşey yenmemesi  gerektiğinin..Çocukların dersanelerce kapışıldığının,ev ziyaretlerinin,ışık evlerine düşen kızanlarında farkındayım epeydir..
  Yıllardır böyle..
  Domateslerin kırmızı olduğu zamanları hatırlıyorum.
  Sokaktaki yoğurtçuları,dalya oyunlarını ve sokak çeşmesinden taşıdığım suları..
 Ecevit'in Kıbrıs çıkartmasında okula başlamıştım.
 Darbe olduğunda ilkokulu bitirmiştim..
Uğur öldüğünde çok üzülmüştüm.Adile Naşit ölüncede.
 Sonra babam öldü.Sırasıyla anneannem,amcam,eniştem,teyzem..
  Şimdi anlatacak bir sürü şey buluyorum çocuklarıma..Eskiden diye başlıyorum,hatıralarmı anlattıklarım sanki..Ne kadar çok zaman geçmiş aslında.Neler eskimiş geçmiş..
 Çok yağmur yağmıştı 2008 de diyeceğim belki ilerde.
  Hatta çatı katında oturuyorduk ve tavan akmıştı..
  Eskiden daha zayıftım diyorum kilo almışsın diyenlere..
  Baykal hala taş gibi diyorum..
  Ölen birisi için:dahamı yaşayacaktı dediğim de oluyor.70 sene az zaman mı?
  Bu kadar olay biriktirmek,anlatacak çok şeyi olmak,geçmişi eşekler gibi hatırlamak.
  Yani sonuçta yaşlanmak.Anlatacak şeyleri çoğaltırken ,ömürü azaltmak ve sona yaklaşmak.Ne kadar boktan bir durum.
  Yarın 40 yaşındayım..Allah kahretsin mi desem,yok canım daha genç sayılırım diye gönlümümü avutsam.
  Hala yağmur yağıyor..Sahi çocukkende yağmıştı birkez böyle..Bir kezde işe giderken çok ıslanmıştım..İçinde orospu geçen yazılar yazardım eskiden amma okunurdu be..
 İşte böyle birşeydi yaşamak.
 Zaman kanırta kanırta geçerken,ister sessiz kal istersende çığlık at ne farkeder ki..
  Herkesin geçtiği yaşlar belkide bunlar.Yada geçemediği halde geçeceğini varsaydığı..
  Gülay..Eşek kafalı gülay..İyice büyüdün be.
  Herkesin ulaşabileceği mertebe değildir,kırk yaşına gelip kazık olmak.
  ( Bu blogcumudur neyin nesiyse acaip gıcıkım ,yazı yazarken ömrümden ömür gidiyor ,zaten az kaldı..)